Kategoria: Gra w szachy wymaga nie tylko rozbudowanej fantazji, głębokiej pamięci, wrodzonego talentu, naturalnej agresji, ale także uporządkowanej wiedzy teoretycznej. Z tego powodu dobrze skonstruowany trening szachowy powinien przynosić zamierzone efekty.
Młodzi, początkujący szachiści bardzo często traktują szachy jako czystą rozrywkę i zabawę. W pierwszym etapie rozwoju i edukacji szachowej jest to jak najbardziej wskazane i celowe – jednakże z upływem czasu należy coraz większy ciężar treningu szachowego przenosić na naukę strategii oraz taktyki. W ten sposób pierwszy kontakt z grą szachową pozostawi w dziecku uczucie przyjemności, a późniejsze sukcesy turniejowe związane z planowym i regularnym treningiem jedynie spotęgują ten efekt. Nauczana w sposób usystematyzowany taktyka powinna dać efekty doraźne w postaci mniejszej liczby prostych błędów, podstawień i przeoczeń. Troszeczkę inaczej jest w przypadku strategii, która zaczyna być rozumiana przez dzieci w momencie uzyskania przez nie umiejętności abstrakcyjnego myślenia w wieku 10-14 lat.
Wcześniej powinniśmy doskonalić w dzieciach technikę gry w szachy wykorzystując ich zasoby pamięciowe. Nauka otwarć szachowych w początkowej fazie nauczania jest niewskazana. Debiut szachowy nie jest najważniejszą fazą partii, a nauczanie wariantów na pamięć pozbawia dziecko możliwości samodzielnego myślenia i czerpania przyjemności z prowadzenia gry.
Mam nadzieję, że w sposób w miarę czytelny i jasny wyjaśniłem podstawowe założenia metodologiczne nauki gry w szachy.
