W XIV, a dokładnie w 1388 roku król Władysław Jagiełło nadaje ziemię bełzką w lenno (jako posag swojej siostry) księciu Mazowieckiemu – Ziemowitowi. Fakt ten miał olbrzymie znaczenie dla ziemi bełzkiej, był to bowiem początek ekspansji polskiej, a zarazem katolickiej szlachty mazowieckiej na tereny do tej pory zamieszkane przez Rusinów i prawosławie. Do tej napływowej  szlachty należały rody Rachańskich, Wożuczyńskich, Bełżeckich oraz Łaszczów. Ośrodek miasta Łaszczowa stanowił prostokątny runek i związane z nim bloki przyrynkowe. Przy pierzei półncnej rynku stał niegdyś ratusz otoczony kramami. Wewnątrz obwarowań mieścił się również zamek, pierwotnie zbudowany przez kasztelana czerskiego – Aleksandra Łaszcza. Położony był on wśród bagien, w północno – zachodniej części miasta. W XVII wieku częściowo zniszczony przez Szwedów. Z licznych zabudowań kompleksu zamkowego zachował się tylkko skarbiec, przekształcony w XVIII wieku na bożnicę o oryginalnej późnobarokowej architekturze. Dzisiaj zabytkowy budynek uległ całkowitemu zniszczeniu. Przy wyjeździe z miasta w kierunku Tomaszowa Lubelskiego wznoszą się mury dawnego pałacu Szeptyckich, właścicieli Łaszczowa od połowy XIX wieku. Spalony w czasie I wojny światowej (06.08.1914 roku) w obecnej chwili znajduje się w stanie niemal całkowitej ruiny. Pałac ten pierwotnie był  rezydencją Jezuitów sprowadzonych tu przez ostatniego z Łaszczów – Józefa, (sufregana chełmskiego).