Jestem ostatnio bardzo rozdarta wewnętrznie. Niedawno zdałam maturę i dostałam się na ciekawe studia. Jednak są one bardzo daleko od mojego domu rodzinnego. Właściwie muszę przejechać pół Polski z miejsca zamieszkania do miejsca mojej uczelni. To mnie martwi. Oczywiście cieszę się, ze dostałam się na dobre, wymarzone wręcz studia. Wiem, ze jest to dla mnie wielka szansa. Pochodzę ze wsi. Nie wstydzę się tego, ale prawda jest taka, że tam nic dobrego by na mnie nie czekało. Zero perspektyw, zero pracy. Moje starsze koleżanki, które nigdzie nie wybierały się na studia już bawią dzieci, niektóre mają już nawet dwójkę, a są ledwie dwa, trzy lata ode mnie starsze. Ja nie wyobrażałam sobie takiego życia. Zawsze dobrze się uczyłam, nie miałam tego problemu, że musiałam zakuwać. Po prostu nauka przychodziła mi łatwo. Zdałam maturę z rewelacyjnymi wynikami i dostałam się na wymarzone studia filologiczne. Problem, który tak ostatnio mnie martwi to, to, że ja jeszcze nigdy nie opuszczałam domu rodzinnego. Zawsze mieszkałam z mamą i moim rodzeństwem. Boje się tego jak wytrzymam taka rozłąkę. Wiem, że niestety nie będę odwiedzać rodziny tak często jak bym chciała. Jednak 450 kilometrów podróży to sporo, wyjazdy na weekend odpadają, gdyż więcej spędziłabym w pociągu niż będąc z mamą, bratem i siostrą. Wiem, że będę tęsknić okropnie. I nic tutaj nie poradzą nawet telefoniczne rozmowy za darmo, które mam do mamy. Brak widoku rodziny będzie mi doskwierał przez długi czas. Szkoda, że w miejscowości gdzie jestem nie można założyć Internetu. Widziałam ostatnio ofertę gdzie był naprawdę tani abonament. Ale co z tego? Żadna telefonia cyfrowa, bo tylko taki Internet wchodzi u nas w grę, nie ma odpowiedniego zasięgu. Jak znam siebie to wiele nocy przepłacze do poduszki zanim się przyzwyczaję mieszkać sama. Cieszę się z wyjazdu na studia, ale sercem zawsze będę w domu, przy rodzinie.
Nowa droga
Dodane przez Akorn w dniu 23.11.2009
Kategoria: Komunikacja 
